Bazen bir mezar taşının sessizliğine yaslanır gibi durur insan. Zaman donar, rüzgâr susar, dünya kendi gürültüsünü geri çeker. O an kelimeler dudaklardan dökülmez; kalbin en eski çatlağından sızar. İçimizde bir yer kırılırken başka bir yer uyanır. İşte orada anlarız. Sevgi, tene sığdırılabilecek bir soluk değildir. Toprağa emanet edilenle birlikte kaybolup...