Nereye kadar mafya dizileri izleyeceğiz?

Her akşam televizyonu açıyoruz. Bir kanalda silah, ötekinde intikam, bir diğerinde mafya raconu.

Değişen sadece dizinin adı, mekânı ve oyuncuları. Ekranlarda hep aynı hikâye: Güç şiddetten doğuyor, haklılık silahla kazanılıyor, erkeklik korku salmakla ölçülüyor.

Sonra ne oluyor? Sokakta bıçak artıyor, okul önünde kavga normalleşiyor, kadınlar, gençler, çocuklar bu dilin içinde büyüyor.

Kimse “diziler yüzünden cinayet oldu” demiyor. Ama kimse de şunu inkâr edemez: Şiddetin bu kadar sürekli ve romantize edilerek anlatılması toplumu uyuşturuyor, normalleştiriyor, özendiriyor.

Bugün Türkiye’de, özellikle İstanbul’da, gençlerin karıştığı şiddet olayları artıyor.

Kadın cinayetleri her yıl yüzlerle ifade ediliyor. Evde, sokakta, okulda, trafikte… Şiddet her yerde.

Peki ekranlar ne yapıyor? Aynı şeyi daha parlak, daha havalı, daha “cool” göstermeye devam ediyor. Reyting uğruna.

Bu bir sansür çağrısı değil. Bu bir yasak isteği hiç değil. Bu bir vicdan çağrısı.

Televizyon dizileri masum değil. Çünkü diziler sadece eğlendirmez; dil öğretir, rol modeli yaratır, davranışı şekillendirir.

Bir çocuk her akşam “güçlü olan vurur”u izliyorsa, bir genç “mafya olmak saygı kazandırır”ı görüyorsa, bir toplum yıllarca “şiddet çözümdür” mesajına maruz kalıyorsa bunun sonuçlarını da birlikte yaşarız.

Artık başka hikâyelere ihtiyacımız var. Sporu anlatan dizilere, sanatı, müziği, üretmeyi öne çıkaran senaryolara, zekâyı, mizahı, dayanışmayı yücelten karakterlere…

Kahramanlığın bağırmakla değil, çözmekle ölçüldüğü hikâyelere.

Ve evet, bu dizilerde oynayanların da durup düşünmesi gerekiyor: “Ben neyi temsil ediyorum?”, “Bu karakter kime örnek oluyor?”

Bu, kimseyi zan altında bırakmak değil. Bu, sorumluluk almaktır.

En azından dizilerle buna dur diyebiliriz. En azından ekranlarda başka bir dil kurabiliriz.

Çünkü mesele sadece televizyon değil. Mesele, nasıl bir toplum olmak istediğimiz.

Biz mafya dizileri izlemek istemiyoruz.

Biz korkuyu değil umudu, şiddeti değil aklı, silahı değil sporu görmek istiyoruz.