Tenis yorumcusu olmak

Türkiye’de tenis maçlarını televizyondan, internetten ve sosyal medyadan yorumlamak çoğu zaman gazetecilere ve televizyonculara kalmış durumda.

Hal böyle olunca, bir oyuncunun nasıl yetiştiğini, çocuk yaşta nelerden vazgeçtiğini, kaç kez kaybedip tekrar ayağa kalktığını bilmeyen insanların yorumları maalesef uzaya giderken hangi galakside benzin alacağımızı tartışmaya benziyor.

Türk tenisine gerçekten katkı sağlamak istiyorlarsa, sürekli tek bir oyuncuyu konuşmayı bırakmalılar.

Çünkü sadece bir kişiyi sürekli konuşmak, o sporcu üzerinde korkunç bir baskı oluşturuyor.

İrem Kurt, Ada Kumru, Kaan Işık Koşaner ve alttan gelen diğer genç sporcuların da mücadeleleri görünmeli.

Çünkü mesele, bir kişinin omuzlarına bütün ülkenin hayallerini yüklemek olmamalı.

İhtiyacımız olan şey, ilk 200 içinde 5-6 sporcu görmek. Çünkü rekabet olursa yük dağılır.

O zaman bir oyuncu kazandığında “tarih yazdın”, kaybettiğinde ise yerin dibine sokulmaz.

Bir de yıllardır teniste yanlış anlatılan bir konu var:

“Rakibi geriye itti.”
“Baskı kurdu.”
“Rakibi kaçırdı.”

İlk yüzdeki oyuncular için bunlar övülecek şeyler değil. Bu, “Yol yoktu, biz yol yaptık” diye övünmeye benziyor. Yol yapmak zaten senin görevin.

Çünkü tenis güç oyunu değil.

Tenis zaman oyunudur.

Maçtan önce yüzlerce taktikle çıkabilirsin. Sayfalarca plan hazırlayabilirsin. Ama rakip zamanı senden daha iyi yönetiyorsa, sen onun izin verdiği kadar topa vuruyorsan, kontrol çoktan karşı tarafa geçmiştir.

O noktadan sonra taktiklerinin de bir anlamı kalmaz.

2017’de Australian Open’da Roger Federer’i izleyenler aslında bir tenisçi değil, zamanla oynayan birini izliyordu.

Sanki kortta mücadele etmiyor, oyun konsolu oynuyordu. Zorlamıyor gibiydi. Koşmuyor gibiydi. Düşünmüyor gibiydi.

Çünkü zamanı yöneten oyuncuların yüzünde stres değil, oyun oynayan 12 yaşındaki bir çocuğun ifadesi olur.

Teniste herkes topa vurur.

Ama herkes zamanı yakalayamaz.