Jose Mourinho

Mourinho Fenerbahçe’den ayrılırken yalnızdı.
Havalimanında onu yolcu eden neredeyse kimse yoktu.

Türkiye’de son iki ayda Mourinho’nun ne antrenörlüğü kalmıştı ne de söylediği bir cümlenin değeri…

“Bitti.”
“Eski Mourinho değil.”
“Artık bundan teknik direktör olmaz.”

Sonra 79 yaşındaki Florentino Pérez çıktı karşısına.
Ve dünyanın en büyük kulüplerinden Real Madrid’in başına Mourinho’yu yeniden getirdi.

İşte burada durup düşünmek gerekiyor:

Dünya neden bizim baktığımız yerden bakmıyor?

Biz Mourinho’nun son iki ayına baktık.
Pérez ise 25 yıllık kariyerine…

Biz başarısızlığı gördük.
O, Porto’yu, Chelsea’yi, Inter’i, Real Madrid’i ve Şampiyonlar Ligi’ni gördü.

Bazen bakış açımızı değiştirmemiz gerekiyor.

Çünkü insanın değeri, bulunduğu çevrenin ona verdiği değer değildir.

Değerli bir elmasın değerini herkes anlayamaz.

Mourinho’nun hayatında bunu yapanlardan biri Bobby Robson’dı.

Mourinho henüz Mourinho değilken, sadece tercümanlık yaparken Robson onun içindeki futbol aklını gördü.

Belki Mourinho’yu Mourinho yapan yolun ilk taşlarını o koydu.

Aynı şey başka hayatlarda da oldu.

Kemal Sunal…

Vefa Lisesi’nde okuyan genç Kemal Sunal’ın içindeki oyuncuyu felsefe öğretmeni Belgin Egemen fark etti ve onu tiyatroya yönlendirdi.

Sonra karşısına Ertem Eğilmez çıktı.

Bugün Türk sinemasının en büyük isimlerinden biri olarak andığımız Kemal Sunal, belki de o ilk dokunuşlar hiç olmasaydı bambaşka bir hayat yaşayacaktı.

Arda Güler…

Kenan Yıldız…

Dünyanın farklı sistemlerinde, farklı antrenörlerin ve farklı futbol akıllarının içinde geliştiler.

Peki aynı çocukları alıp vasat bir sistemin içine bıraksaydık, bugün aynı yerde olurlar mıydı?

Bunu kimse bilemez.

Ama bildiğimiz bir şey var:

Doğru çevre, potansiyelin kaderini değiştirir.

Vasat bir çevrede çok büyük bir yeteneğiniz olabilir.

Ama sürekli size “olmaz” diyen insanlarla büyürseniz, bir gün siz de kendinize “olmaz” demeye başlarsınız.

İşte asıl tehlike budur.

Dünyada çok fazla yetenek var.
Ama onları zamanında görebilen insan çok az.

Bobby Robson, Mourinho’yu gördü.
Belgin Egemen, Kemal Sunal’ı gördü.
Ertem Eğilmez, Kemal Sunal’daki yıldızı gördü.
Ve Florentino Pérez, herkes “Mourinho bitti” derken hâlâ onun içinde büyük bir teknik direktör gördü.

Gerçek sarraf, elmas parladıktan sonra onu tanıyan değildir.
Daha taşın içindeyken elmas olduğunu görebilendir.

Belki de hayatımızdaki en büyük görev budur:

Başarılı olanları alkışlamak değil sadece…
Henüz kimsenin fark etmediği yeteneği zamanında bulmak.

Çünkü bazen bir insanın bütün hayatını değiştirmek için gereken tek şey:

“Ben sende bir şey görüyorum.” diyen doğru kişidir.