Sporun en tatlı belası… Rekabet

Sporun en tatlı belası… Rekabet.

Herkes başarıyı konuşur ama kimse başarının arkasındaki en büyük gücü konuşmaz: Rekabeti.

Gelişmemiş toplumlarda rekabetten korkulur. Çünkü herkes bulunduğu yerde tek olmak ister. Tek manav, tek market, tek antrenör, tek kulüp…

Oysa kaliteyi doğuran şey tekel değil, rekabettir.

Bugün harika bir restoranda yemek yiyorsanız bunun sebebi sadece iyi bir şef değildir. Çevresindeki güçlü restoranlardır.

Çünkü rekabet, herkesi her gün daha iyisini yapmaya zorlar. Bir bölgede sadece bir iki restoran varsa, çoğu zaman kalite de zamanla kaybolur.

Spor da bundan farklı değildir.
Ne yazık ki bazen sporcu velileri, bazen korumacı anlayış, bazen de kıskançlık duygusu rekabetin önüne geçiyor. Sebep ne olursa olsun sonuç değişmiyor: Rekabetten kaçan, gelişimden de kaçar.

Bir insanın işini daha iyi yapmasını sağlayan en güçlü motivasyon, dürüst ve saygılı bir rekabet ortamıdır.
Rekabet bittiği an gelişim de durmaya başlar.

Tıpkı yağmur almayan bir nehir gibi… Önce yavaşlar, sonra küçülür, en sonunda kurur.
Yağmur nehir için neyse, rekabet de insan için odur.

Senin seviyende, hatta senden daha iyi insanlarla mücadele ettikçe büyürsün. Zorlandıkça güçlenirsin. Kaybettikçe öğrenirsin. Kazandıkça değil, mücadele ettikçe gelişirsin.

Belki de en büyük problemimiz tam da burada başlıyor.

Bir ülkenin sporunu, sanatını, eğitimini ya da herhangi bir alanını yavaş yavaş bitirmek istiyorsanız, önce rekabeti ortadan kaldırın.
Çünkü rekabetin olmadığı yerde konfor başlar.

Konforun olduğu yerde ise gelişim biter.

Gelişmiş toplumları farklı yapan yalnızca daha fazla imkâna sahip olmaları değildir. Onları farklı yapan, saygı sınırları içinde birbirlerini sürekli daha iyi olmaya zorlayan rekabet kültürüdür.

Unutmayalım…
Rekabet düşmanlık değildir. Rekabet, gelişimin en dürüst öğretmenidir.