Bataklığın içinde…

Kumaşı olan biri için en zor şey, bataklığın içinde yönünü kaybetmemektir. Arayış, bazen yetenekten daha ağır gelir.

Bugün Türkiye’de “Neden alttan oyuncu gelmiyor?” diye soruyoruz. Cevabı sadece çocuklarda arıyoruz. Oysa mesele çocuk değil; ona omuz verecek insanlardır.

Bu iş, maaş için yapılan bir meslek değildir. Biraz delilik, biraz inat, biraz da adanmışlık ister.

Ben bu insanlara “hamal” diyorum.

Sırtına yükü alan, alkış beklemeyen, gecesini gündüzüne katan, çamurun içinde elmas arayan insanlar…

Onlar olmazsa hiçbir sistem yürümez.

İnsan, geçmişini inkâr ederek kendine sahte bir hayat kurabilir. Geldiği yolları silip bugününü parlatabilir. Ama evrenin garip bir hafızası vardır; faturayı er ya da geç keser.

Sahte hayatlar, vitrine konmuş plastik meyve gibidir… Uzaktan kusursuz görünür ama kimsenin karnını doyurmaz. Günün birinde de insanın elinde patlar.

Beşiktaş altyapısı, Süleyman Seba ve Serpil Hamdi Tüzün döneminde zirve yaptı. Çünkü vizyon vardı, fedakârlık vardı; idealist yöneticiler ve yürekli, adanmış antrenörler vardı.

Bugün oyuncu havuzunun daralmasının en büyük sebeplerinden biri de budur. Hamallar azalınca, maden aynı maden olsa bile onu çıkaracak madenci kalmaz.

Rafael Nadal’ın arkasında Toni Nadal vardı. Henin’in arkasında ise yıllarca görünmeyen emekler vardı. Bugün kupaları kaldıranları alkışlıyoruz ama o kupaların sapında hamalların parmak izi vardır.

Toni ayranı çalkaladı… Başkaları bardağı kaldırıp, “Ne güzel ayranmış.” dedi.

İşin en acı tarafı da budur.

Çünkü tarihte heykeller çoğu zaman kahramanlar için dikilir. Ama o mermeri dağdan indiren hamalın adını kimse bilmez.

İstersen Messi’nin kumaşına sahip ol… Eğer 9-14 yaş arasında sana inanacak bir hamala rastlamadıysan, o kumaş çoğu zaman rafa kaldırılır.

Çünkü yetenek tohumu eker… Ama o tohumu her gün sulayan hamaldır.

Ve unutmayın…

Bataklık çiçeği yetiştirmez. Çiçeği yetiştiren, her gün dizine kadar çamura girip, “Belki burada bir umut vardır.” diyen hamaldır.